Życiorys Webera

Władysław Weber

Władysław Weber urodził się 25 maja 1882 roku w Opalenicy, w ówczesnym powiecie Grodzisk Wielkopolski. Jego rodzicami byli Sylwester Weber i Helena Stankowska. Miał aż siedmioro rodzeństwa. Gdy zakończył edukację w szkole powszechnej (wtedy nazywała się ludową), zgłosił się na bezpłatną praktykę biurową. Po zdanych egzaminach, przeszedł odpowiednie kursy i mógł wreszcie rozpocząć płatną, stałą pracę. Jego wiedza cały czas rosła, a wraz z nią jego pozycja w magistracie. Otrzymał stanowisko praktykanta biurowego. Gdy tylko nadarzyła się okazja, przeniósł się na praktykę biurową do zarządu miejskiego w Grodzisku Wielkopolskim. W wieku 25 lat, Władysław Weber poślubił o cztery lata młodszą Eufrozyne Beyga, którą poznał w nowym miejscu pracy. Młoda para, tak jak wielu Wielkopolan, wyruszyła szukać lepszego życia na Górnym Śląsku. Pierwszą miejscowością, w której się osiedli był Lubliniec. W tamtejszej administracji miasta Władysław Weber podjął pracę. Jednak nie mieszkali tam długo. Przenieśli się do większego miasta powiatowego, jakim był Rybnik. Zamieszkali niedaleko rynku, przy ulicy Kościelnej. Przenosząc się do Rybnika, Władysław Weber na pewno nie spodziewał się tego, że to miasto przez ponad 50 lat będzie jego miejscem pracy zawodowej i politycznej. Jednak tak się stało i resztę życia on i jego rodzina spędzili w Rybniku. Jednak nie mieszkali cały czas w tym samym miejscu. Wraz z przyjściem na świat córki Magdaleny, Weberowie zamieszkali przy ulicy Mikołowskiej naprzeciw kościoła św. Antoniego. Po za tym po objęciu przez Władysława Webera funkcji burmistrza przeprowadzili się do ratusza, a wcześniej lokalizowali się także przy ulicy Kościuszki i Korfanetgo. W domu państwa Webwrów organizowane były, spotkania konspiracyjne mające przygotować ludzi do zrywu powstańczego. Po wybuchy wojny światowej spotkania przestały się odbywać. Policji udało się wykryć przygotowania do zrywu. Władysław Weber nie został jednak przydzielony do wojska ze względu na stan zdrowia. To pozwalało burmistrzowi dalej organizować spotkania konspiracyjne. W końcu udało się przygotować ludzi do wybuchu I i II powstania. Weber aktywnie dołączył do prac organizacyjnych. Zaopatrywał żołnierzy w broń, żywność i organizując dla nich pokoje do spania. Przyznanie funkcji burmistrza Weberowi odbyło się na posiedzeniu Rady Miejskiej 3 lipca 1922 roku. Jako 40 letni wówczas mężczyzna, przystąpił z pełnym zapałem do pracy. Miasto odmieniło się kompletnie. Zbudował wiele budynków, dróg. Stworzył polskie szkolnictwo na terenie miasta. Dzięki jego pracowitości, Rybnik w okresie międzywojennym, z małej niedbanej mieściny, stał się miastem zmieniającym swoje oblicze. Wśród mieszkańców burmistrz cieszył się uznaniem i popularnością.
W czasie II wojny światowej Władysław Weber został zmuszony do opuszczenia Rybnika. Zamieszkał w Krakowie. Został tam ostrzeżony o grożącym mu aresztowaniu i w 1940 roku opuścił Kraków, po czym udał się wraz z córkami do Warszawy. Tam pracował jako kasjer w sklepie spożywczym. Po upadku powstania trafił do obozu przejściowego w Pruszkowie. Z racji wieku (62l.) został szybko zwolniony. 9 marca 1945 roku, ppłk Jerzy Ziętek powierzył funkcje burmistrza miasta Rybnika Władysławowi Weberowi. Miasto nie było już tak zielone, jak w czasie, gdy był tu ostatni raz Weber. Opiewało zgliszczami i brudem na ulicach. Mimo to burmistrz nie zniechęcił się i z pełnym zapałem do pracy, przy pomocy mieszkańców zostały usunięte ślady powstania. 1 lipca 1950 roku Władysław Weber odszedł na emeryturę. Pracowite życie zakończył po długotrwałej chorobie, 26 grudnia 1961 roku. Spoczął na rybnickim cmentarzu, u boku żony Eufrozyny.


Władysław Weber został odznaczony: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Śląskim Krzyżem Powstańczym, Odznaką FOS, Odznaką Honorową PCK II stopnia, Odznaką 15-lecia PRL, otrzymał liczne medale i dyplomy. .

Jacek Macionczyk i Wojciech Lebioda ¤¤ Rybnik 2005 ¤¤ O stronie